Feyza…

Denize uzanan nehirlerim olmadı derdim; bilemezdim susuz bırakıp ta
boğulmama sebep sen “katil” olacaksın… Öyle çok ayrılıklarım var ki
sana dair yazılmış suskunluk mektuplarında saklı…

 Öyle büyük kinlerim var ki, sahipsiz mısralar arasına devşirdiğim…
Gecenin bir vakti geçmişte yaşadığım kabusların örtülü duvarları
arasında uyanıyorum.. Sessiz feryatlarım bir sağ, bir sol duvarlara
çarparken, hüzün kaplı yüreğime sus diyorum! Sus ki sessizliği bozma.

Enkaz altında kalmış bedenimin acısını kimselere duyurma diyorum..
Ki duvarlar altında kalan bedenin acısını senden başka kim duyar ki?
Hayallerini batırdığın hüzün adasından hangi ses, sesine kulak verir ki?
Biliyor musun, hangi sularda yüzdürsem kağıttan gemilerimi, hırçın
bir dalgaya yenik düştü. Yaşama hakkın bu kadar denilip dibe en dibe
batırmak için zebani sıralamasına geçtiler…

Çok öncelerden taktım kendi kalbime çelmeyi.. Yıllar önce yırtık bir hayat
menüsünden aldım dersimi..

Sen vardın o zaman; o desteğim sağımda/solumda
Can yoldaşım dediğim “sen” … Yıllar önceydi dedim ya!…

Günlerin birbirini kovaladığı, caddelerin sevdamıza şahit olduğu, gözlerimizin
aşkımıza inandığı yıllar öncesi..Yağmurun gözyaşımıza denk düştüğü, buz kesen 
asi yüreğime usulca sokulan sevgin…Şimdilerde düşüyorum senden kalan geçmişin karanlığında… Son durakta inecek olan yolcuya teslim ediyorum, senden bana kalan saf duygularımı.

Biliyorum o son yolcu asla ama asla uğramayacak sahipsiz istasyonların diyarına..İzi duran yaralarımın kabuk tutmasına asla izin vermiyorum.Senden kalan bir iz var bedenimde. Ömür boyu benden eksilmeyecek..

Hayata özgürlüğümü, hapisliğimle ödediğim bedel! İsyanlarımı başkaldırıya hesapsızca ödediğim yarım hayatım…Olumsuz satırlar arasına düşürdüğüm ünlemler oldu, yakan yaktıkça beni kavuran yalanlar…Öyle büyük bir kasırgaya teslim ettin ki ayaza karşı dik durmayı denedim, çığlığımı duyan olmadı!
Şunu unutma yüreğimin kefeni; ben seni her gece duvara astığım intiharlarımın arasından  hüzne boğulmuş gözü yaşlı, bir o kadar da  hüzünlü anılar arasından alıp bağrıma basıyorum…

Bu yazı Pazartesi, 14 Ocak 2008, 14:11 tarihinde Makalelerim kategorisi altında yayınlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.