Feyza…

Herkes yakar sen coştutursun,herkes  mutluluk dediğimde koşa koşa gelir
sense acılarımı kana kana içersin..Yüreğime köz düşer, diğeri deşer..Sense közümü küllendirirsin.Ruhumu saran her renkte benimle bir olur..
Siyahımda ağlar, beyazımda benimle bir gülersin..
Diğerleri ise hep beyazda kalmak ister..Sen gözyaşımda damla olurken,bir diğeri tebessümümde acıklı bir hıçkırık olur..Onlar yara açar, sen pansuman görevini üstlenirsin.Onlar harap eder, sen onarırsın..Herşey başlı başlına yalan iken tek gerçeğim sensindir. Çünkü sen; içtiğim su gibi bereket, yediğim  aş  gibi nimetimsin..Sen kardeşsin.. Sen ölen her hücremi canlandırmasını  bilen tek kişisin..Sen özne iken, ben yükleminim deyipte benim hayatımdaki tüm bozuk cümleleri düzeltebilen mucizemsin..Sen şu akortu bozulmuş düzende isyan etmediğim  tek yalın olan yanımsın..

Bu yazı Salı, 09 Haziran 2009, 15:43 tarihinde Makalelerim kategorisi altında yayınlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.