Feyza…

Kirlenme pahasına kirlettik  en temiz yanlarımızı
Sevmelerimizi  bile menfaatlar üzerine kurar olduk..
Hayata sırtımızı döndük, yanımıza  alamadık hiçbir güzelliği..
Ayaklarıma dolanan ruhum, üstüne bassam gölgem  diye
Çığıran  bir sessizlik bozuyor her şeyi..
Ağzımı tıkamak isteyen susmalarıma inat..

Biliyorum ki;
Gözlerimden kaçıracağım bir sözle kan/revan olacak
Tüm benli olan geçmişim..
Yaşamak  uğruna verdiğim kavgalar beş para etmezken
Ben kimsenin  herşeyi olamadım!
Senin deniz kokusu saçlarına hasrettim
Ya da yasaklanmışlıklara çarpan yüreğinde ben  damgalanıyordum!
Bütün kelimelerin infaz edilen paragraflarında aradım seni
Pervarsız dünyana volta attım, sadece seni yok edebilmek adına
Militan sözcükler arasında seni kayıp verdim,
Yasadışı kurallların son sözü  yaptım seni
Yeter ki o kovulmalarımı  unutabilmek içindi herşey..
Senin yüreğinin çürük kapısında köle olmamak  adınaydı her şey..
Seni kendime kral yapabilirdim,
ama beni sana sessiz mırıldanan  bir köle  yapmak en son tercihimdi..
Kirletmeyecektim, o senin bir martı çığlığına kaptırdığın sevdamızı
Artık sadece seni hatırladığımda ağlamıyordum..
Kirpiklerimden sen akarken, gözyaşıma karışan yağmurlara bulanıyordum..
Ve…
Senle beraber doğduğumuz öykülerde, senle beraber  öleceğim romanlara tanıklık ediyorum.
Adımıza düşen yarada, birbirimize pansuman olamadan..
Kayıplara düşsün artık bu sevda diye dipnotlar düşürüyorum..

Bu yazı Pazartesi, 23 Şubat 2009, 11:32 tarihinde Şiirlerim kategorisi altında yayınlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.