Feyza…

Çocuktu yüreğim,çocuk..
Hani uçurtmaların ardına takılan
Mutluluk kelebeklerine aşık olan çocuk
Gözyaşlarının aralarında gülümseme arayan
Masum bir sevgiye haps olan çocuktum!
Faali meçhul zamanların çocuğu idim ben
Göz kuyularım çanaklaşmış kanları bilmez
Gecenin bir vakti eskiye dair anıları olmayan
Çığlık çığlığa ihtişama geçmeyen zamanların
Zincirlenmiş pişmanlıklara cevap vermeyendim..
Hayalini ödürmeye kalkarken
Zindanlara cezalandırılmayı nereden bilecektim?
Çocuk yüreğime gözyaşlarımla seni gömerken
Her damlada daha depreşeceğini bilemezdim ki!

Böylesi sinsi zamanlarda sadece çocuktum!

Söyle bana vicdanını acıya teslim eden yüreğim!
Çisem çisem yağan yağmurlarda
Avuç arası mutluluklarımı hangi meçhulde bıraktın?
Değer miydi, yüklemi  olmayan öznesiz hayatlarda kalmaya
Yoksa masum bakışlarını  başkasına çaldırmaya!
İçimdeki nefreti  büküm büküm saklıyorum
Kinlerimi hüznün tablosuna içten akan kanlarımla
Sebepsizce,adı konulamayan fırçalara teslim ediyorum.
Ta ki bunları yaptığım zamansız o vakitler..
Benim çocukluğumu elimden alanların saatlerinde..
Hala bir yanım çocuksun diyor
Kahretsin!
Hiç büyümeyen, hep aldanan, hep kanan,kanayan..
Ve daima yara almaya mahkum olan
O çocuk!

Bu yazı Pazartesi, 14 Ocak 2008, 19:03 tarihinde Şiirlerim kategorisi altında yayınlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.