Feyza…

Parantez içli hayatlarıma ölümü, virgüle yaşamın  seneryousunu yazıyorum..

Tualsiz bir  tabloya resmettiriyorum, ölümün her çeşitini..

Bir kıyametten  uyanıp, diğerine göz açıyorum..

Yine de hiçbir kıyametini kendime yakıştıramıyorum..

Kelime savaşlarımdan,   kirli/paslı cümleler üretiyorum,

Kendimi hangi  başlığa koyacağımı şaşırıyorum..

Ben sırtımdan yediğim darbelerle büyüdüm, desem de..

Yüzüme gerçeği haykıracak baba yiğidin

Kaybını oynuyorum..

Azrail’e  çığlık içinde  çığlık davetiyeleri gönderiyorum..

Ben yine de  kendime uygun bir kıyamette baş  eğemiyorum..

Cehennnemi görmeden önce, cenneti gösterdiler bana bu yalan dünyada..Geceler tüm azamatiyle üzerime abandılar haince.. herkes cennet derken,   cehennemde olduğumu biliyordum.Senin hasretin beni kavurduğu kadar, bir o kadar da  hep kıran, tuz parça eden oldu.. Kırılıyorum, kırıldıkça sen nakaratlı şarkılar fıslıdıyorsun sağır kesilmiş yaşamıma.. Alnımı kırıştıran çizgilerimin arasında seni nerede kaybettiğimi hala bulamıyorum..Ben sana kayıpları oynuyorum, sevgili.. Sen bana figuransız oyunlarda hayat bu oynayacaksın diye mırıldanırken, ben seni kaybetmişliğimin  son bölümlerinde medcezirleri oynuyordum.  Oysa senin dudaklarından akan iki kelime, benim çöllleşen yüreğimde can su görevini üstleniyordu. Kuraklığa  dönüşen mevsimlerimde  o “seni seviyorum” meçhullü  namelerin  hüzün asılı duvarlarımdaki acıyı alıp, beni mutluluğa bel bağlatıyordu. Hayat  ferimi yavaş yavaş tüketiyor artık.Biliyorum; seni kaybettiğim gibi bulamadan  göçececğim bu tanımsız hayattan.. Hangi  rüyaya  bürünsem  hep senli yanlarımla sarılır oldum, o  sana susamışlığım hatrına..

Sen bu aşkın  kalemini  kırsanda bende  kalan seni sana  veren olmayacağım! Kaybetsemde  sendeki beni bendeki seni  yere serili olan hasretin eşiğinde karanlığa teslim eden olmayacağım!

”Uyandırma beni ayrılıklarınla..Gitme diyen dudaklarım senden sonra kanamasın….Üşümesin senin sevginle gülümseyen gönül bahçem…. ”

Gitme, koca şehirde yapayalnız kalmak istemiyorum. Gidersen, sensizliğin içinde hangi duvar avutabilir beni ?..Bırakma beni karanlıklara…Alışkın değilim sabahları sensiz uyanmaya….Gitme umudum…Uçurumlardan esen rüzgarlarda tek başıma bırakma beni…..Acıya kanattığım umutlarımı toprakta ezip gitme…Düş yorgunu gecelerde her sokakta seni aramak acıtır yüreğimi.Her köşede sensizliğe ağıtlar yakmak sonum olur ömrümün. Dur gitme…İçimdeki çocuğun ağlayacak hali kalmadı…Gidersen, uykulara dalıp unutacağım mı sanıyorsun o gözlerini ?…Sorarım sana ; kolay mı tahta beşiklerde hasretini uyutmak ?….

Yıllarca cebimde biriktirdiğim gözyaşlarımı sende kurutmuşken gitme…Simsiyah bulutlar çöreklenmesin üzerime. Baharın koynunda uyanırken gözlerimi karanlıklara kapatmayayım…Gitme ince sızım…Uzak dağlarına yüreğimi sürüp sana koşmak isterdim ama sırtım kanlı ve yüreğim yaralı…Buğulu camlarda bıraktığım düş mavisi umutlarımı yetim bırakma…Sürgün misali yalnızlığında soğuk prangaları sırdaş bilmek istemiyorum…Yitik bir yüreğin baharlarında açmış dikenleri serme ellerime..Batarsa kanar, kanarsa yaşayamaz yüreğim….Gitme ..Ardından bakakalmasın gözlerim tozlu yollara…İsyanlara bürünmesin gülen yüzüm….Ne olur gitme alınyazım.

Acılarımı tütünle sarıp bir sigara dumanında çekerken içime, gitme..Dayanamaz bu can gidişine…Rıhtımlara her gece gözyaşımı boşalttırma beni…Ezik yüreğimi karların üzerine serme…Sana koşan ayaklarımda hüznün kirli denizlerine sokma beni…Mavilerin arasında kaybolur giderim….Umutlarımı alıp gitme gül yüreklim…

Hangi denize sığdırabilirim ki sensizliğin acılarını…Hangi ilaç dindirir sensizliğin sancılarını…Bu dert içimde kabuk bağlar..Solmak istemiyorum kırık aynaların suretinde…Hazanlar girer gelinciklerin gülümsediği bahçelere…Göğümden tüm göçmen kuşlar kanatlanır ucsuz bucaksız diyarlara…Dur gitme….Yalınayak sahillerde gezinmeyeyim….Ellerim dikenlerde avunmasın…Gidişinle yüreğimi yaralarda bırakma ne olur…

Şiirlerim kederimle, yüreğim gidişinle ağlamasın…Gülen gözlerime hicranlar inmesin…Bereketin ıslattığı toprağıma siyah bulutlar çöreklenmesin…Uçurumlar büyümesin duvarlarda…Pencerelerde kalmasın ıslak gözlerim….Yorgun düşmesin ayaklarım…Gitme iki gözüm…Bırakma beni tek başıma firkatinde…Düş fakiri olarak gezinmek istemiyorum şehrin ölüm kokan sessizliğinde…Ne olur gitme sevdiğim.

Uyandırma beni ayrılıklarınla..Gitme diyen dudaklarım senden sonra kanamasın….Üşümesin senin sevginle gülümseyen gönül bahçem….Acılarımı unutmuşken sancının kavrulduğu ateşlerde ısıtma beni…Benek benek açan çiçeklerim mevsimsiz solmasın…Saçlarına düşen yıldızlar göğsüme ayrılığının hançerini sokmasın..Gitme canımdaki son can …

Yazan “meçhul” ün yüreğine sağlık..