Herkesten bir herkes olmayı başardın, bir ben olmayı hakedemedin..
Pazar, Şubat 17th, 2008
Herkesten bir herkes olmayı başardında, bir ben olmayı hakedemedin..
Devşirdiğim sözcüklerim vardı, sana dair..Son durakları asla olmayan aşk istasyonlarım vardı.Senli olan, sensizliğe hüküm sürdüğüm, dudak kanamalarımın aralarında biz vardık, meçhulüm.Öyle çürümüştü ki içim; sen bir dal olup hayatıma giresiye kadar.
Gözlerimin kıyısında biriktirdiğim hoş geldinli, gel/git yansımalarım arasında sana söyleyecek o kadar çok kelimelerim vardı ki..Kaldırıma uzanan yalnızlıklarımı yüreğinde bana açtığın meskenle kapatmıştım.. Biz seninle aynı yolda ölene dek beraberlik kaidesi ile kenetlenen olmuştuk. Ayrıştırdığımız bir yaşamda bütünleşendik..
Heybelerimizde biriktirdiğimiz hüzünleri,kurduğumuz düşlerle unutmuştuk.Elele, omuz omuza çıktığımız dikenli yolda,ben senin gülündüm.. Dikenlerden beni koruyacak olan sendin..Herkes olmayı başardında, bir ben olmayı neden hakedemedin ki?..
Dikenler canıma ok gibi saplanırken kalkanım olacak sen olmalıydın.
Birkaç adımda eksilip, birkaç adımda beni tamamlayan sen; beni içten içe bitirensin şimdilerde..Hani çam nasıl ki içten içe kendini çürütür,dıştan sürekli kabuk atar, kendini yenilediğini zanneder ya, bende içten içe çürüyen, dıştan kabuk değiştiren bir meçhul oldum..
Ateş oldumda yanmadım, köz olup kaldın içimde.. Hergün bir nebze beni ısıtan, ısıtırken canımı acıtansın.Küllenmedin ki içimde hiçbir zaman. Bir deşsem küller altını, sinsice yanan közüm alev alacak.Senli günlerim depreşecek.Hani o bensiz güne günaydın demediğin ikimize el açan gelecek içimde asileşecek. Okyanus ortasında kalan balığın çaresizliği gibi sevgine susayacak.Bir gün gelirsin diye beklediğim, hergün gelmediğin miş-li geçmiş zamanlarım ağlayacak..
Herkesten bir herkes olmayı başarırken, benden bir ben doğurmayı keşke hakedebilseydin..Keşke benden olan seni içinde öldürmesiydin.Kelepçe yüklü acımasız zamanlarda keşke infazımı kesen sen olmasaydın..
Şimdi bir avuç toprak at, herkesten bir ben olamayan meçhulüne..
