Kendin kadar aklımdasın…

Cehennnemi görmeden önce, cenneti gösterdiler bana bu yalan dünyada..Geceler tüm azamatiyle üzerime abandılar haince.. herkes cennet derken,   cehennemde olduğumu biliyordum.Senin hasretin beni kavurduğu kadar, bir o kadar da  hep kıran, tuz parça eden oldu.. Kırılıyorum, kırıldıkça sen nakaratlı şarkılar fıslıdıyorsun sağır kesilmiş yaşamıma.. Alnımı kırıştıran çizgilerimin arasında seni nerede kaybettiğimi hala bulamıyorum..Ben sana kayıpları oynuyorum, sevgili.. Sen bana figuransız oyunlarda hayat bu oynayacaksın diye mırıldanırken, ben seni kaybetmişliğimin  son bölümlerinde medcezirleri oynuyordum.  Oysa senin dudaklarından akan iki kelime, benim çöllleşen yüreğimde can su görevini üstleniyordu. Kuraklığa  dönüşen mevsimlerimde  o “seni seviyorum” meçhullü  namelerin  hüzün asılı duvarlarımdaki acıyı alıp, beni mutluluğa bel bağlatıyordu. Hayat  ferimi yavaş yavaş tüketiyor artık.Biliyorum; seni kaybettiğim gibi bulamadan  göçececğim bu tanımsız hayattan.. Hangi  rüyaya  bürünsem  hep senli yanlarımla sarılır oldum, o  sana susamışlığım hatrına..

Sen bu aşkın  kalemini  kırsanda bende  kalan seni sana  veren olmayacağım! Kaybetsemde  sendeki beni bendeki seni  yere serili olan hasretin eşiğinde karanlığa teslim eden olmayacağım!

”Uyandırma beni ayrılıklarınla..Gitme diyen dudaklarım senden sonra kanamasın….Üşümesin senin sevginle gülümseyen gönül bahçem…. ”

Gitme, koca şehirde yapayalnız kalmak istemiyorum. Gidersen, sensizliğin içinde hangi duvar avutabilir beni ?..Bırakma beni karanlıklara…Alışkın değilim sabahları sensiz uyanmaya….Gitme umudum…Uçurumlardan esen rüzgarlarda tek başıma bırakma beni…..Acıya kanattığım umutlarımı toprakta ezip gitme…Düş yorgunu gecelerde her sokakta seni aramak acıtır yüreğimi.Her köşede sensizliğe ağıtlar yakmak sonum olur ömrümün. Dur gitme…İçimdeki çocuğun ağlayacak hali kalmadı…Gidersen, uykulara dalıp unutacağım mı sanıyorsun o gözlerini ?…Sorarım sana ; kolay mı tahta beşiklerde hasretini uyutmak ?….

Yıllarca cebimde biriktirdiğim gözyaşlarımı sende kurutmuşken gitme…Simsiyah bulutlar çöreklenmesin üzerime. Baharın koynunda uyanırken gözlerimi karanlıklara kapatmayayım…Gitme ince sızım…Uzak dağlarına yüreğimi sürüp sana koşmak isterdim ama sırtım kanlı ve yüreğim yaralı…Buğulu camlarda bıraktığım düş mavisi umutlarımı yetim bırakma…Sürgün misali yalnızlığında soğuk prangaları sırdaş bilmek istemiyorum…Yitik bir yüreğin baharlarında açmış dikenleri serme ellerime..Batarsa kanar, kanarsa yaşayamaz yüreğim….Gitme ..Ardından bakakalmasın gözlerim tozlu yollara…İsyanlara bürünmesin gülen yüzüm….Ne olur gitme alınyazım.

Acılarımı tütünle sarıp bir sigara dumanında çekerken içime, gitme..Dayanamaz bu can gidişine…Rıhtımlara her gece gözyaşımı boşalttırma beni…Ezik yüreğimi karların üzerine serme…Sana koşan ayaklarımda hüznün kirli denizlerine sokma beni…Mavilerin arasında kaybolur giderim….Umutlarımı alıp gitme gül yüreklim…

Hangi denize sığdırabilirim ki sensizliğin acılarını…Hangi ilaç dindirir sensizliğin sancılarını…Bu dert içimde kabuk bağlar..Solmak istemiyorum kırık aynaların suretinde…Hazanlar girer gelinciklerin gülümsediği bahçelere…Göğümden tüm göçmen kuşlar kanatlanır ucsuz bucaksız diyarlara…Dur gitme….Yalınayak sahillerde gezinmeyeyim….Ellerim dikenlerde avunmasın…Gidişinle yüreğimi yaralarda bırakma ne olur…

Şiirlerim kederimle, yüreğim gidişinle ağlamasın…Gülen gözlerime hicranlar inmesin…Bereketin ıslattığı toprağıma siyah bulutlar çöreklenmesin…Uçurumlar büyümesin duvarlarda…Pencerelerde kalmasın ıslak gözlerim….Yorgun düşmesin ayaklarım…Gitme iki gözüm…Bırakma beni tek başıma firkatinde…Düş fakiri olarak gezinmek istemiyorum şehrin ölüm kokan sessizliğinde…Ne olur gitme sevdiğim.

Uyandırma beni ayrılıklarınla..Gitme diyen dudaklarım senden sonra kanamasın….Üşümesin senin sevginle gülümseyen gönül bahçem….Acılarımı unutmuşken sancının kavrulduğu ateşlerde ısıtma beni…Benek benek açan çiçeklerim mevsimsiz solmasın…Saçlarına düşen yıldızlar göğsüme ayrılığının hançerini sokmasın..Gitme canımdaki son can …

Yazan “meçhul” ün yüreğine sağlık..

Kanar kelimelerim, susmaz cümlelerim…

Ardımda örtüsüz  karanlıklar bıraksamda

Göz kapaklarıma düşer, öksüz düşlerim

İfla  olmaz, zifre boyanmış  yorgun bedenim..

Yüreğimde şimşek, yüzümde güneş açsada..

Yağmurlu geleceğimin habercisidir, yaşadıklarım.. Yaşayacaklarım..

Geceyi sessiz çığlıklarım yırttıkça

Yanlızlık  çarpardı, pulsuz mektuplarıma..

Senli sözlerim küf tutarken genzimde

Konuşamadığıma, vurulan bülbüllerim şahitlik ederdi

Kuraklığında kana kana  seni içerdim, seninle sensizce..

Ayaz  düşen mevsimlerimde soğuk düşler kurardım..

Sensizlik örtülü gecelerimde..

Binlerce sen içinde  bir “sen”  daha bulabilmek  adına..

Bir sonbahar esintisi gibi idin

İçin için işlendin yüreğimin derinliklerine

Şimdi bir başıma bıraktın savunmasızca

Hoyratça savrulmaktayım  yaprak dökümlerinde

Tarifi olmayan duygularınn esiri içindeyim

Bir uçurtmanın özgürlüğüni tadamayacak kadar

Sınırlı kaldım  dar dünyamda..

Adresi olmayan meskenlerin sahibi oldum..

Bir bir ardına koşan cümleleri kovalar

Hiç birinin tanımı olmadığı kuralsızlıklar içindeyim..

Belki tüm yokuşları devirdim ama dağları aşamayan

Kanadı kırık kuş gibi sürüklendim..

Silinmiş zamanların esiri içinde aradım kendimi

Ne yana döndüm ise kendimi bulamadım…

Hangi cisme bürünsem kendime ait  olmadığım

Bilinmeyen denklerimin çözümü içine girdim…

Gökkuşşağındaki hiçbir renk benim rengim olamadı

Nerede sönük, silinmeye boğulmuş renkler varsa

Hep bedenime  yapıştı, bir daha beni terketmemek üzere..

Her gece kendimden bir ben doğurmaya çalıştım ise de

Yapamadım,  beceremedim…

Eskiye dönük  benlerden eser  kalacak bir iz bulamadım..

Başı öne eğik yalnızlıklar içindeyim şimdi..

Söyleyin bana;o eski ben nerede kaldı…?

Bir papatya kadar  özel değildim,  dört köşesi çerçeveli  hayata

Ne bir yaprakta eksilen,  ne de  bir yaprakta çoğalandım, bu  kuralıkta..

Seviliyorsun diye edilen serzenişlerde  bile 

Son duraklı sevmiyorumlu nağmelerde  takılıyordum..

O da bir  diğerin  büyüsü gibi bozulmuştu..

Yalancı papatyaydı.. Bir  adımda gülümseten, diğerinde hüzne  bürünen..

 Yalancı papatyam!

Çocukluğuma  ait masumluğumu  kaybettim. Yakama yapışan  mutluluklarıma dairmelodili hayatıma, bilinmedik acılarla bulandırdım! Hangi köşede  kaybettim  gülüşlerimi?Hangi yad elllerde  bıraktım, ben  diye sarıldığım oyuncaklarımı?
Zaman bu kadar hızlı akmasaydı, ben bu kadar  büyümeseydim, yaramda az olurdu.Büyüdükçe   yaramda  büyüdü, büyüdükçe  yüreğimde kabuk tutmamaya  ant içti..Ben  büyümek  istemedikçe,   büyümüşüm.. Ben fidan kalmak isterken  köklerimiçürütmek adına   çoktan  budak verilmişim.

 Büyüme   çocuk diye fısıldanan  şarkılaraeşlik edeceğim  derken  büyüyen  hayatın içinde   kaybolmaya mahkum edilen  olmuşum.Şimdi sana  sessizce çığlık  veriyorum… Büyüme  artık çocuk! Ne  olur…

Acılarım mutluluk  porsiyonlarında kaybolurken…

Muştularım kör kuyulara düşmüşken

Yakomozlarımı izdüşümlerle kaybetmişken

Canım canıma susamışken

Kuraklıklar içinde beni yok eden olsan da

Liman olmayı becerebildiğim hayattan

Kendime limanlar bulamadığım keşkelerimle beni boğan olsan.

Ben eksilen, ben yüreklerde ünlem olanı

Soru işaretlerimle  beni bitiren olsan…

Herşeyi sil baştan yaşayacağım bir hayat sunulsa. Bu hayatın bir silgisi olsa da  tekrar baştan yaşayabilsemKaranlık düşen çığlıklarımın içine tebessümlerin hakim olduğu bir yaşam girebilse..Bir yaprak gibi titreyen yüreğime su serpebilecek  pencereler açılsa…Silsem silsem silsem

İç çektiğim  günleri bir  hayat silgisiyle yok edebilsem. Fırtınaları dindirebilecek bir limanoluşturabilsem iç dünyamda. Bir anda  her acıyı yokedebileceğim bir sihir gibi silgim olsa.  Tutanabilcek bir dal oluşturabilsemHiç bir yöne  beni savuramayacak sımsıkı bir dal.

Üzerinde  tomurcuklarım olsa. Açılmamış umut tomurcuklarım olsa her biri.

Sabah tanyeri ile  tomurcuklarımın üzerine çiğ düşse. Düşen çiğ damlaları gözyaşlarımın yerine alsa.

Bu hayatta  her yediğim darbeyi o silgimle yok edebilsem ne güzel olurdu.

Yalnızlığıma davetiye çıkaran sancılı ağrılarımı dindirecek bir hayat sunulsa.

Ah! diye geçmişime bakıp nedenlerimle dolu hayatımı silebilsem.

Yerine  yeni bir hayat  çizsem kendime.

Dizimin üstüne çöküp  bittiğimi anladığım anlarda  bu karanlıktan beni kurtarabilecek  ince bir çizgi oluşsa.

Öyle bir çizgi  oluşsa ki,  hep onun üzerinde yürürken beklenmedik  acılarla karşılaşmasam. Hatalarımı, pişmanlıklarımı bir anda silsem.Yerine kaybettiklerimi geri alabileceğim bir hayat verse bana sildiklerime karşılık.Böyle bir hayata saklı kutumdaki hayellerimi, bilinmeyen ağaçlarımdaki umutlarımı çıkarıp tekrar ben olarak yaşamaya başlasam. Bütün acılarımı hiç hatırlatmayacak asla ve asla hüzünlerin kol gezdiği karanlıklardan iz  taşımayacak bir yaşam sunulsa.

Bir nebze suya muhtaç, yaralı gönlüm… Bilinmezliklerin içindeki kıvranışlara gebe ah diye yaraladıklarım..Yüreğimden geçen sözleri kim duyar? Nehirlerime akan kaynaklarım kurudu diye sessizce ağlayışlarımı kim hisseder?Gözümden akanın yaş olmadığını, pişmanlıklarımın kart postalı  olduğunu  kime duyurayım?Hayatın verdiği  oyunda başrolu kapmak  için çırpınan zebani tipliler arasında isyanlarımı kime selametle deyip göndereyim…

Limanlar vardı, hayatımın belli dönemlerinde..Sessiz gemilerimi kıyıya vurduğum, fenerin ışığına takılıydı
gülümsemelerim.. Dostlarımın arasında güvercinlerim vardı. Barış adına yüreğime bastığım.Yakomozların gerçekliğinde kahkahalarım gizliydi. Geçmiş diye şimdi iç yandıklarımda… Ucu, bucu olmayan ideallerime bir elden şak şak ettiklerimin arasında “Ben” diye haykıranlarım vardı. Ay’ın geceye tutulduğu vakitlerde nöbet tutan ayak izlerim vardı,bağımsızlığın tadını yaşayacak şehirde…

Yağmurun altında hayat ben burdayım, senden korkmuyorum diye feryatlarım saklıydı.Korkmuyordum,yaşamın debdebesinden. Sessizlikler içinde ışıltılı gülüşlerimi savuruyordum,maviliğin sonsuzluğuna Mavim vardı, yeşile denk düşen
buhranlarımda.Ölüme/ayrılık bir ötemde adım atıyordum..Tükettiğim sözlerimin arasında gizliydi,başaracağım diye avuçladığım hayat içerisinde..

Düşlerimde uğurladığım ağlayışlarımı, kimsesizliklerin arkasına gömmüştüm.Geceyi üstüme örttüğüm, gündüze el açtığım zor günlerin şahidiydim.

Şimdilerde o eski benden, kayıp verenlerdenim. Bir tuhaf tedirginlik var, sağımda, solumda..Rüzgarın savurduğu yaprak dökümlerinde yüreğime konacak  kuru yapraklar arıyorum. Hüzünlü çehremi,