Feyza…

Herkes yakar sen coştutursun,herkes  mutluluk dediğimde koşa koşa gelir
sense acılarımı kana kana içersin..Yüreğime köz düşer, diğeri deşer..Sense közümü küllendirirsin.Ruhumu saran her renkte benimle bir olur..
Siyahımda ağlar, beyazımda benimle bir gülersin..
Diğerleri ise hep beyazda kalmak ister..Sen gözyaşımda damla olurken,bir diğeri tebessümümde acıklı bir hıçkırık olur..Onlar yara açar, sen pansuman görevini üstlenirsin.Onlar harap eder, sen onarırsın..Herşey başlı başlına yalan iken tek gerçeğim sensindir. Çünkü sen; içtiğim su gibi bereket, yediğim  aş  gibi nimetimsin..Sen kardeşsin.. Sen ölen her hücremi canlandırmasını  bilen tek kişisin..Sen özne iken, ben yükleminim deyipte benim hayatımdaki tüm bozuk cümleleri düzeltebilen mucizemsin..Sen şu akortu bozulmuş düzende isyan etmediğim  tek yalın olan yanımsın..

Sana dair bütün sevgi sözcüklerini örgütlüyorum
Yasa dışı kabul edilen tüm olmuşluklarımı sende bozuyorum
Yasak bir aşkla sana yalınayak koşuyorum
Kalbinin mültecisi oluyorum
Ve…… Devamı
İlk “SENİ SEVİYORUM” un aşk eyleminde
sen tarafından sınır dışı ediliyorum..

Kendime yasaklıydım başlı başına.. Özgürlüğümü elimden alan her pisliğe kin kusan durumundaydım. Sen sağır kesilmiştin yaşama, ben avazım çıktığı kadar isyankardım sen-li olan tüm olmuşluklarıma..Bilirim aciz insanlar sızlanırmış hep.. Ben bu tanımlayamayı kendime yakıştıramayandım. Ben senin yüreğinde daima asi bir eşkiya olarak kalmak isteyendim. Asiydim, her ne kadar ayağıma seni anlatan hüzünlü prangalar takılmış olsada, ellerime sen kokan hasret kelepçeleri vurulsada.. Sana o kadar yasaklar içinde kanayarak gelendim.. Her yasakta senden oluşan bir özgürlük anıtı diktim yüreğimin en dip köşesine.. Her anıtta senin acın, senin hatıran, senin mahvedişlerin olsada ben sana yasaklar içinde  gelmeyi seven tek kişiydim..

Bilsen ne savaşlara gebe yüreğim..
Bir duyabilsen enkazlar altındaki sesimi…
Gözlerime yıldız sermek için geceleri beklemediğimi
Bir sen hissedebilsen, sessiz davetiyelerimi…

Suskun gözlerim ağlarken, karayı beyaza sığdırmak adına
Bir sen olabilsen, üstüme yığın yığın yağan yağmur damlası…

İçimde çok büyüttüğüm seni, bana bahşeden olsan
özgürlüğün simgesi belirlediğim senden
bana güneşi getiren olmanı istesem..
Mucizenin adı biz olur muyduk?

Dokunma bana;

Sesimi, yokluğun kifayetsiz hallerine düşürme!

Ay, geceye düştüğünde bir “ben”daha tükettiğim zemheri gölgede

İçimdeki kalabalığa sığdıramadığım seni yaklaştırma bana..

Mevsimini yitirmiş bir serçenin korkulu hallerinde iken…

Nağmesini yitirmiş türkü misali, masal okuma bana.

Ruhumun bezirganlığına, esir düşen olma

Gizli özneler arasında arsız düşlerime sakın ola dokunma!

Göz kuyularıma senin acın karıştı,
Yüreğimin orta yerine senin bedduaların  dua  diye kabul edildi..
Ben senden o kadar kaçmak isterken,
sen bana müptela bir mülteci oldun..
Ben  yasadışı  aşkıma seni ihlal ederken
biz çoktan kural dışı bir hayatta bir olduk..
Farkında olamadık, farkındalığın bizi  bu kadar
yakıp kavuran bir  illet  olacağını..
Bilemedik  sevda diye sığındığımız sevginin
Bizi kendine esir edip, müebbet yiyen
Zanlının en ağır damgasını yiyeceğimizi..
Biz  bu hayatı kurallarına göre değil
Kuralsızlıklar içinde baş gösteren sevgili olduk..
Hiç kimsenin  hiç olduğu bir saatte
Kalbimizin tam ortasından bizi vuran kurşunlara yenik düştük..
Biz seninle aynı yolda bir ömür yürüyecek kadar cesaretli değildik..
Korkaklar ülkesinde duyguları sansür edilen iki acizdik..
Şimdi..
Ben yanan, sende hey gidi günler diye anan konumundasın..
Yandıkça sen çoğalan, andıkça beni eksilten iki  bilinmeyiz..
Biz bu aşktan sınır dışı edilen iki meçhulüz..

Kırılan kanatlarımızda düşlenmesi zor  iki umudun  bilinmeyiniz..

Kural dışı sevginin eseriyiz..

Hayat herkese aynı değerde sunulsaydı; tüm çocukların yüzünde eşit mutluluk olurdu..

Hangimizin çocukluğu, mutluluğumuza denk düştü ki?

Şimdi; geçmişten bugüne içimde biriktirdiklerimle pulsuz mektuplar gönderiyorum.Her satırda ayrı bir ağrım, her cümlemde küf tutmuş acılarıma paye çıkarıyorum..

 Gülücüklerimin arasında son duraklı melodiler tutturuyorum. Nakarat aralarında tutturduklarımda her kapı sana açılıyor.Ben senden o kadar kaçmak isterken tüm çağlayanlarım sana akıyor. Gidiyorum diye
yüreğimi  eze eze  bitirmek isterken, senli olan her cümlede yüreğime çöreklenen oluyorsun. Ayak ucumda nöbet tutan ölümü çağırırken, bu fani dünyada yarım bıraktıklarıma mendil arası  pişmanlıklarım gitme diyor! Rotar  yapan hayat mutlaka  kır  çiçeklerini sana sunacak diye yalancı bir fısıldayış duyuyorum. Oysa; ben artık  bu yaşamdan  basit şeyler bekliyorum. Hayatı  kurallarına göre değil, kuralsızlıklar içinde  onun beni boğduğu gibi boğmak istiyorum. Sicim ipine dolanan intiharlı  serüvenlerimi, göçüp giderken sadece bana ait sırların olmasını istiyorum.Çözülmeyen denklemlerin en büyük şifresini  sadece benim bilmem  gerektiğine inanmak istiyorum..

Ben giderken adımlarımın kan revan içinde yüreğimle kavga etmesini bile  ben dışında kimselere bildirmek istemiyorum. Gururun asiliği içinde sana çıkan tüm yollarıma “geç kaldın”  diye  punto tuşlarına acımasızca basmak istiyorum. Bedenimde sana dair  yeşeren ne  kadar hücrem varsa hepsinin  ölü hücrelere dönüşmesini arzuluyorum. ”Aşk “elbisesini bir  defalıkta olsa bedenine  tam oturmasını istiyorum.  Yamalı bir aşk elbisesisini  söküp, biçmekten yoruldum.

Ben; gözyaşlarımı yorgan edip, hıçkırıklarımı  yastık yapmaktan  bıktım! Kimselerin gitmediği sokaklarda “gelecek” diye geçmişe sövmekten, sövülmektende  iğrendim!Çok değildi senden istediğim, ben şimdi GİDİYORUM! Gitmek  her kaçağın en kolay yolu seçilsede figuranı olmayan bir sahnede tek kişilik aşk  oynanılır mı?

Yaralar değildi, can yakan..
Yaranın kabadayılığına soyunan acılardır,
İnsanı alt üst eden..
Kendinden  kendini arındırmakta değildi dert olan
Yazılmış sözleri silip, konuşarak susabilmeyi becermekti
Yemin edilen tüm yalanları  ayaklandırmadan susturabilmek..
Ben;
Ne zaman ki yapışkan geçmişimi  silmek istesem
Her yapışan sözde sen çıkıyor karşıma
Yarını olmayan bir meçhulü  oynuyorum,
Beklentisine  küsmüş bir çocuk gibi..
Kıyısından deli, ucundan çocuk bir sen  büyüttüm kendimde
Sen beni  öldürürken,
Bense  tetikte duran bir yürekle  seni yaşattım..
Yumduğumda ağır gelen göz kapaklarımı
Rüyalarıma teslim etmiyordum!
Düşlerimde seni kaybetmemek  adına..
Sevgim sana tezattır..
Çünkü; sevginle çoğaltırken beni, sevgisizliğinle sefil edendin..
Ben seni gecikmiş bir  baharda koklayıp içime basmış olsamda
Sen, bahar tadını çoktan  kışın dönüşümüne çeviren oldun
İkimizde  mevsimsiz bri zamanda sevdik..
Şimdi   hangi mevsim çarpsa yüzüme  acıtmıyor!
Yalınayak tüm mevsimlerde sensiz koşabiliyorum..

Kirlenme pahasına kirlettik  en temiz yanlarımızı
Sevmelerimizi  bile menfaatlar üzerine kurar olduk..
Hayata sırtımızı döndük, yanımıza  alamadık hiçbir güzelliği..
Ayaklarıma dolanan ruhum, üstüne bassam gölgem  diye
Çığıran  bir sessizlik bozuyor her şeyi..
Ağzımı tıkamak isteyen susmalarıma inat..

Biliyorum ki;
Gözlerimden kaçıracağım bir sözle kan/revan olacak
Tüm benli olan geçmişim..
Yaşamak  uğruna verdiğim kavgalar beş para etmezken
Ben kimsenin  herşeyi olamadım!
Senin deniz kokusu saçlarına hasrettim
Ya da yasaklanmışlıklara çarpan yüreğinde ben  damgalanıyordum!
Bütün kelimelerin infaz edilen paragraflarında aradım seni
Pervarsız dünyana volta attım, sadece seni yok edebilmek adına
Militan sözcükler arasında seni kayıp verdim,
Yasadışı kurallların son sözü  yaptım seni
Yeter ki o kovulmalarımı  unutabilmek içindi herşey..
Senin yüreğinin çürük kapısında köle olmamak  adınaydı her şey..
Seni kendime kral yapabilirdim,
ama beni sana sessiz mırıldanan  bir köle  yapmak en son tercihimdi..
Kirletmeyecektim, o senin bir martı çığlığına kaptırdığın sevdamızı
Artık sadece seni hatırladığımda ağlamıyordum..
Kirpiklerimden sen akarken, gözyaşıma karışan yağmurlara bulanıyordum..
Ve…
Senle beraber doğduğumuz öykülerde, senle beraber  öleceğim romanlara tanıklık ediyorum.
Adımıza düşen yarada, birbirimize pansuman olamadan..
Kayıplara düşsün artık bu sevda diye dipnotlar düşürüyorum..